Pisanie i snucie werbalnej refleksji stanowią ważną część mojej praktyki.

Pozwalają mi one na oglądanie procesów z dystansu, krytyczny nad nimi namysł, jednocześnie domykanie jednych wątków i mapowanie innych, o charakterze zaczynowym. Są też sposobem na bycie w świecie i dzielenie się tym co mnie zajmuje w jeszcze inny sposób i z jeszcze innymi osobami niż te które uczestniczyły w spektaklach. Czasem wyobrażam sobie, że taki wgląd w może być inspirujący dla innych. Bliskie jest mi również myślenie o tym, że do mocnego system choreografii dla rodzin stoi na (co najmniej trzech filarach) : artystyczny, producencki i krytyczny właśnie. Dlatego od lat angażuję się w rozwój krytyki w obszarze choreografii dla dzieci i rodzin – w roku 2020 zainicjowałam pierwsze w Polsce warsztaty skupione wokół tego tematu (jako kuratorka programu Roztańczone Rodziny odbyły się warsztaty Skoczne słowa, prowadzone przez Justynę Czarnotę i Alicję Müller), które zaowocowały serią oddolnych i wolontariackich, comiesięcznych spotkań online Skoczne słowa w sieci w latach 2020-2022. Od początku 2024 roku, jako inicjatorka i moderatorka, uczestniczę w wolontariackim projekcie mającym na celu między innymi utworzenie globalnej bazy tekstów poświęconych choreografii dla młodej widowni, ramach działalności w sieci Young Dance Network

Miejsce na różnorodność

— rozmowa Hanny Bylki-Kaneckiej, Justyny Czarnoty i Sandry Lewandowskiej

Polityczność choreografii dla rodzin z perspektywy performance as research

— „Didaskalia. Gazeta Teatralna”, nr 167/2022 – autorka tekstu

Powtórz i transformuj, teraz

— autorka tekstu

Ruchome dialogi z okazji 10. rocznicy urodzin programu Roztańczone Rodziny

— Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk – redaktorka i współautorka

Taniec dla dzieci

— rozmowa Hanny Bylki-Kaneckiej i Uli Zerek, „Nietak!t”, nr 3(38)/2020